De kringloopwinkel. In ons gezin wordt deze geliefd en gehaat. Tot voor kort bevond ik mij in de minderheid. Ik ben een enorme kringloopliefhebber. Pubers, althans mijn pubers, haten de kringloopwinkel. En als ik eens helemaal verguld met mijn schatten thuiskom, hebben de haters binnen ‘no time’ mijn glorieuze geluksgevoel de grond in geboord. Want de kringloopwinkel is vies, triest en voor loosers. En op alles waar ik mee thuis kom, worden de ogen ter hemel geslagen en in koor geroepen, wat ik nu weer voor onooglijke shit heb gekocht. Van je kinderen moet je het hebben.

Gruwel

Toch snap ik ze wel. Ook ik vond het in een ver verleden, iets om van te gruwelen. De kringloopwinkel was toch echt iets voor paupers. Voor skere types, zoals ze bij mij thuis zeggen. Het stonk er, alles was viezig en er was niets wat je nodig had of ook maar nodig zou willen hebben. Nee, hier wilde je nog niet dood gevonden worden.

Maar de laatste jaren is de kringloopwinkel mateloos populair. Roep bij mij thuis kringloopwinkel en het halve huis stort in. Ik ben gek op struinen in deze winkels. En ben ook een enorme fan van Marktplaatskoopjes en Instagram accounts waar allemaal mooie meuk aangeboden wordt.

Vintage

Tot mijn grote verbazing kwam mijn dochter een tijd geleden thuis met een tweedehands kledingstuk. Vol trots laat ze mij een ‘vintage’ blouse zien, die ze gekocht heeft bij de Episode. Ik moest mij even vasthouden aan de stoel waar ik op zat, anders was ik er zeker af geflikkerd. “Ik dacht dat jij niet van oude meuk hield?”, was mijn weerwoord. Oude meuk?! Dit was vintage!. Dat is heel wat anders dan die armetierige kringloopwinkels waar jij altijd komt. Nee, vintage winkels, dat is hip and happening.

Hoofdschuddend heb ik het maar gelaten. Het kledingstuk was duidelijk uit de seventies. Ribcord, stug en vormeloos. En behept met een heerlijke verkleurde kraag. De aanblik alleen al deed mij griezelen en toen zij het ding aantrok om te showen, bekroop mij een misselijkmakend gevoel. Dit keer behoorde ik, samen met mijn zoon, tot het kamp der haters. Teleurgesteld als hij was dat hij zijn bondgenoot kwijt was, sjokte hij schoorvoetend weer te trap op naar zijn donkere krochten. Mopperend dat er nu nog meer meuk het huis in gesleept zou worden.

Samen op pad

Gisteren stond mijn dochter te trappelen, om samen met mij, naar de leukste kringloopwinkel van Nederland te gaan. Met enige argwaan vraag ik haar waarom ze van gedachten is veranderd. Volgens haar is het helemaal van nu, het is goed voor het milieu. Recyclen en oude spullen zijn gewoon veel mooier. Ik kijk haar even sprakeloos aan. Dat roep ik al jaren!

Dus togen we in alle vrolijkheid naar ’t Gooi. Vonden een plekje voor de deur, onze dag kon niet meer stuk. Eenmaal binnen rende ik letterlijk, van het kastje naar de muur. Zoveel mooie spullen had ik nog nooit bij een kringloopwinkel gezien. Mijn enthousiasme werd al snel getemperd door de gepeperde prijskaartjes. Tot mijn verbazing zie ik mijn dochter, die normaliter een beetje viezig van een afstand staat te kijken, struinen tussen de schappen en precies de spulletjes eruit halen die zij zich van te voren had voorgenomen te scoren.

Buit

Een spiegel voor drie euro. Een leuk bijzettafeltje voor op haar kamer, voor nog geen tien euro. Wat glazen karafjes voor luttele centen. Daarna wil ze nog even tussen de kleding struinen. Nu ben ik degene die ietwat ongemakkelijk op haar kar hangt en probeert een viezige blik te onderdrukken. Ik zie haar van alles uit het rek trekken en mijn mond valt nog net niet open. Als ik om mij heen kijk zie ik meer types zoals zij struinen. Zelfs een olijke moeder met haar twee jong volwassenen, halen van alles en nog wat uit de rekken en passen het met groot plezier. En toegegeven, het staat ze nog leuk ook. Ik pas even.

In de auto terug naar huis ben ik dit keer niet degene die hyper is over haar aankopen, maar is het ‘haar’ op de bijrijdersstoel. Ze raakt niet uitgepraat over dat zwarte, oversized heren colbert voor een prikkie en al die leuke spulletjes voor op haar kamer. Likje verf erover en het is fabulous! Ik zit er een beetje zuur naast met mijn blik gericht op de weg. Mijn stemming is minder ‘cheerful’ want ik heb spijt van alle mooie schatten die ik niet heb gekocht. Ik was knierterig en heb het pand verlaten met louter een struisvogelei van een euro, die waarschijnlijk nog nep is ook.

ENJOY! you Sunday.

Beeld:  Wiljo Meijnhout